Sesja II przenosi nas z przestrzeni idei i przyszłych kierunków rozwoju na solidny, namacalny grunt – na Ziemię, symbol fundamentów, doświadczenia i tego, co w chirurgii przepuklin jest absolutnie niezbędne. To moment, w którym przypominamy sobie, że zanim zaczniemy sięgać po technologie robotyczne, sztuczną inteligencję czy nowe materiały, musimy mieć pewność, że nasze korzenie są mocne. Bez stabilnej podstawy nawet najlepiej zapowiadająca się innowacja nie przetrwa. Ta sesja mówi o tym, co naprawdę decyduje o powodzeniu leczenia. O tym, że filozofia operowania jamy brzusznej nie sprowadza się do wyboru techniki, ale do głębokiego rozumienia tkanek, przestrzeni operacyjnej i konsekwencji każdego kroku.

Ziemia to również właściwa kwalifikacja – świadomość, które zmiany wymagają interwencji, a które nie powinny być w ogóle nazywane przepukliną. W dobie nadrozpoznawalności wracamy do korzeni diagnostyki, bo czasem najlepszą decyzją jest decyzja o nieoperowaniu. Jednocześnie patrzymy w głąb jamy brzusznej, przypominając sobie, że „gleba” bywa trudna: zrosty, uwikłane pętle jelitowe, wzrost ciśnienia wewnątrzbrzusznego. Operowanie w takich warunkach wymaga nie tylko umiejętności, ale i pokory – świadomości, że anatomia i fizjologia nie zawsze współpracują.

To także sesja o wiedzy praktycznej, która bywa pomijana w podręcznikach, a w realnym życiu decyduje o zdrowiu pacjenta. O tym, jak właściwa ocena ryzyka, przygotowanie, zrozumienie biomechaniki i cierpliwość potrafią zdziałać więcej niż najbardziej efektowna technika.

Sesja Ziemia to powrót do podstaw. Do tych elementów, które – choć czasem uznawane za oczywiste – tworzą warunki dla wszystkiego, co dobre w chirurgii przepuklin. Dopiero na takiej glebie można budować innowacje, osiągać dobre wyniki leczenia i zbierać plon, który ma realną wartość.

Sesja poświęcona jest temu, co w chirurgii przepuklin bywa najtrudniejsze do uchwycenia, bo nie da się tego dotknąć, zmierzyć wielkością implantu ani zobaczyć na ekranie laparoskopu.

To Powietrze - całe “niewidzialne” zaplecze, które decyduje o sukcesie leczenia równie mocno jak sama technika operacyjna. Powietrze jest wszechobecne, ale zauważamy je dopiero wtedy, gdy zaczyna go brakować.

Ta sesja dotyka delikatnej, często ignorowanej warstwy medycyny: emocji pacjenta, jego obaw i tego, jak postrzega cały proces leczenia. O tym, że współuczestnictwo chorego w podejmowaniu decyzji i w przygotowaniu do operacji nie jest dodatkiem, ale elementem kluczowym. O tym, że rozwój chirurgii nie istnieje bez równoległego rozwoju anestezjologii i nowoczesnych protokołów opieki. O tym, że przed zabiegiem możemy realnie zwiększyć szanse pacjenta – poprawić jego kondycję, przygotować go fizycznie i mentalnie, uczynić go „lepszym”, bardziej gotowym do zabiegu i rekonwalescencji.

To także spojrzenie na niewidzialny mechanizm systemu - na logistykę, procedury, organizację opieki, które działają jak powietrze: gdy wszystko funkcjonuje poprawnie, nikt o tym nie myśli, ale gdy coś się psuje, natychmiast czuć brak. I wreszcie refleksja nad zespołem - bo współpraca chirurgów, anestezjologów, pielęgniarek, fizjoterapeutów, psychologów i całego personelu to właśnie to „powietrze”, którym oddycha każdy pacjent.

Sesja Powietrze przypomina, że sukces operacji zaczyna się długo przed nacięciem skóry i trwa długo po opuszczeniu sali operacyjnej. To to, czego nie widać, a co jest absolutnie niezbędne. To troska, komunikacja, przygotowanie, bezpieczeństwo, komfort i szacunek wobec chorego. To element, który – jak powietrze – doceniamy najbardziej wtedy, gdy nagle go brakuje.

Sesja IV jest poświęcona żywiołowi, który najlepiej oddaje dynamikę współczesnej chirurgii przepuklin: Wodzie. To metafora nieustannego ruchu, zmiany, wzajemnego oddziaływania sił oraz tego, że żadna wiedza i żadna koncepcja nie istnieje w próżni. Woda potrafi łączyć, ale potrafi też dzielić – a jej ciągły przepływ jest tym, co nadaje tempo rozwojowi całej dziedziny.

W chirurgii przepuklin współpraca i różnica poglądów są dwoma stronami tego samego zjawiska. Zderzenie doświadczeń, konkurencyjnych koncepcji, odmiennych szkół, różnych środowisk naukowych i zróżnicowanych interesów to nie zagrożenie, ale motor postępu. Tak jak rzeki tworzą nowe koryta, tak dyskusje kształtują nowe standardy.

W tej sesji przyglądamy się źródłom wiedzy i temu, jak nią płynąć: czy każdy chirurg powinien zajmować się przepuklinami, czy może dziedzina ta powinna wejść w etap pełnej specjalizacji? Czy rozwój herniologii wymaga szerokiego podejścia czy wąskiego mistrzostwa? Woda stawia pytania o kierunek przepływu.

Będziemy płynąć dalej – ku badaniom naukowym, wytycznym i konsensusom. To one nadają ramy rzece, próbując uporządkować strumień opinii. Jednocześnie wciąż zostaje w nim miejsce na interpretację, doświadczenie i lokalne realia. W chirurgii przepuklin nic nie jest absolutnie ustalone – tak jak nurt wody nigdy nie jest identyczny.

Potem zanurzamy się w głębsze warstwy wiedzy: zaawansowane techniki, nowe narzędzia, strategie rekonstrukcyjne, toksyna botulinowa, doświadczenia największych ośrodków. To przypomnienie, że rozwój nie odbywa się liniowo – płynie w różnych kierunkach, spotyka przeszkody, odbija się od brzegu, tworzy wiry nowych Przychodzi czas na zmianę myślenia o rozejściu mięśni prostych brzucha. Ta problematyka, przez lata traktowana marginalnie, dziś tworzy odrębny nurt chirurgii ściany brzucha.

Pokażemy, że przepływ wiedzy i współpraca między bariatrią a herniologią są koniecznością, nie opcją. To obszar, w którym wspólne decyzje tworzą najważniejsze dopływy do rzeki dobrych wyników leczenia.

Ogień - żywioł intensywny, dynamiczny i trudny do okiełznania. W tej sesji nie ma wykładów, nie ma sztywnej struktury, nie ma bezpiecznych, wygładzonych odpowiedzi. To przestrzeń, w której wiedza ściera się z doświadczeniem, poglądy zderzają się ze sobą, a każda kwestia kliniczna może zapłonąć od najmniejszej iskry. Sesja jest żywym organizmem, napędzanym przez dziewięciu ekspertów, moderatora i publiczność, która ma być częścią tego ognia.

Tak jak ogień oczyszcza i kształtuje nową przestrzeń, tak ta sesja ma odsłonić to, co najtrudniejsze i najbardziej kontrowersyjne w nowoczesnej herniologii. Jednym z gorących punktów jest rola baz danych i ich relacja z klasycznymi badaniami randomizowanymi. Co naprawdę prowadzi rozwój dziedziny: wielkie rejestry kliniczne czy złoty standard RCT? A może siła tkwi w połączeniu obu tych światów?
Drugim obszarem są media społecznościowe – dziś zarówno źródło wiedzy, jak i przestrzeń niekontrolowanej informacji. Jak weryfikować te treści? Jak odróżnić inspirację od błędu? Czy globalne inicjatywy, takie jak międzynarodowe społeczności chirurgiczne, mogą być promotorami nowych rozwiązań, czy raczej powinny działać jako filtr jakości? Ogień dyskusji będzie tu szczególnie żywy, bo każdy uczestnik sali jest częścią tego ekosystemu.
Najbardziej płomienną częścią panelu będzie rozmowa o przepuklinach u kobiet w wieku rozrodczym, o różnicach anatomicznych i funkcjonalnych, które ciągle są niedostatecznie uwzględniane w codziennej praktyce. Estetyka, specyficzne objawy, odmienność operowania przepuklin pachwinowych, różne strategie leczenia rozejścia mięśni prostych brzucha – to tematy, które wymagają delikatności, doświadczenia i odwagi, by mówić o nich otwarcie. Panel zgromadzi ekspertki, które zderzą ze sobą podejścia, argumenty i obserwacje z całego świata.

Sesja Ogień to moment najwyższej temperatury całej konferencji. To nie jest dyskusja „dla porządku” – to rozmowa, która może zmienić sposób myślenia sali. Żywioł, który płonie dzięki odwadze zadawania trudnych pytań, sile dopuszczania różnych perspektyw i gotowości do zakwestionowania własnych przekonań.

Ogień może parzyć, ale może też oświetlać drogę. Ta sesja ma zrobić jedno i drugie.